Just About the Same

“The ugly underside of politics and economic life: a brazen style of crony capitalism that has enabled politicians and their friends to reap huge profits by gaining control of vast swaths of the country’s natural resources, often for nothing.Today, politicians are so powerful; all together, they are looting the country.The scandal is centered on the opaque government allotment process that enabled well-connected businessmen and politicians to obtain rights to undeveloped coal fields.”

No, this isn’t about Armenia. It’s about India. From the New York Times.

And this?

Our laws themselves are not the problem, the problem is that they are not properly enforced in real life.We will see democracy, I’m one hundred per cent sure – it just needs time. If everyone makes an effort to build a more just and civil society then it will come faster and if everyone stands by and does nothing, then it will come slower but is still inevitable. Whether the authorities wish it to or not, the dawn comes and the day breaks just the same.

Is this about Armenia? No, unfortunately, this is about China. From the Financial Times quoting Chen Guangcheng, a blind dissident who escaped from house arrest, broke his foot when he jumped over a wall outside his home, reached Beijing, where he was smuggled into the US embassy, and is now studying law at New York University, vowing to return to China.

And Armenia?

Armenia, it turns out, is just like the rest of the world. Crony capitalism. Check. Politicians looting the country. Check. Well-connected businessmen. Check. Laws not properly enforced. Check. If everyone does nothing, change will be slow. Check.

But, also, like India, just democratic enough to know better, to want more, to claim what is right and just.
A friend just returned to Armenia from Argentina says this is the most depressed she’s ever seen us.
Now, we need to take a page out of China’s book. We need to jump over those walls around our houses. And around our minds and our spirit.

Լկտիություն, ջանդ յուղի, գալիս եմ

Վերջին մի քանի ամսում գրեթե ամեն շաբաթ գնում եմ ԿԸՀ և, անկեղծ ասած, գնալ-գալս մինչև այսօր որևէ բանով չէր նշանավորվում: Այս օրն աչքի ընկավ ահա ինչով: Ես իր ծառայողական պարտքը կատարող ոստիկանին հարցրի` ունի՞ հանձնարարություն պահպանել մայիսի 3-ից հացադուլ հայտարարած Մարտի 1-ի դեպքերն ուսումնասիրող խորհրդարանական ժամանակավոր հանձնաձողովի անդամ Արտավազդ Վարդանյանի անվտանգությունը, թե՞ ոչ: Պատասխանը եղավ՝ հա, բայց ինձ մի նկարեք: Հաջորդ հարցին` ումի՞ց է ստացել պաշտպանելու հրահանգը, պատասխանեց` պապիցս: Ու սկսվեց…

Ոստիկանի պահվածքից զայրացած, բավական բարձր տոնով ու բավական կոշտ սկսեցի բացատրել, որ նա իրեն այդպես հանդուգն պահելու իրավունք չունի: Նա կարող է ինձ` լրագրողիս, պատասխանել ինչպես որ հարկն է կամ` չպատասխանել, իսկ խոսել ինչպես փողոցի «հաբռգած լակոտ», իրավունք չունի, նախ` որովհետև ոստիկան է և ունի  համազգեստ, ինչը նշանակում է, որ ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետությունը, երկրորդ` լինելով հասարակական կարգի պահապան՝ պարտավոր է լինել կարգապահ: Փոխարենը, մեր հարգարժան ոստիկանը, շարունակեց. «Քուր ջան, դու ինձ մի ասա` ես ինչ անեմ ու ինչ եմ պարտավոր, ես իմ գործը լավ գիտեմ ու ինչ ուզում`անում եմ»: «Ես կբողոքեմ Ձեր վերադասին» սպառնալիքիս պատասխանեց` ինչ ուզում ես արա, ես «պռոբլեմ» չունեմ:

Ես, իհարկե, մի քիչ էլ տաքացա ու զանգեցի ոստիկանության Երևանի վարչության հասարակական կարգի ապահովման բաժնի պետի տեղակալ Կարեն Մովսիսյանին, ներկայացրի իրավիճակը և որպես քաղաքացի պահանջեցի դաստիարակել իր ենթակայության տակ եղած ոստիկաններին, որոնք հասարակական կարգի պահպանման փոխարեն խախտում են այն: Զարմացա, բայց հաճելիորեն, քանի որ պարոն Մովսիսյանը շատ արագ միջոցներ ձեռնարկեց և ոստիկանին, որի հետ լեզվակռիվ էի ունեցել, տարան դաստիարակելու:))) Ես գոհ եմ այս մասնավոր դեպքի մասնավոր արձագանքի ու մասնավոր արդյունքի համար, և, որպես քաղաքացի, ինքս ինձ խոստացել եմ անհանդուրժող լինել ամեն տեսակ լկտիության նկատմամբ ու ահազանգել, փոխել, կռվել, գուցե նաև պարտվել, բայց անպայման կռվել, պայքարել, որ գոյությունս սեփական երկրում անիմաստ չդառնա: Այ սենց բաներ՝ ԿԸՀ-ի դիմաց, ընտրություններից հետո…

Դե, լկտիությո՛ւն, ջանդ յուղի՛, գալի՜ս եմ:)))

Ես բանակ չգնացի… Ես ապրում եմ…

«Ես արդեն 16 ամիս է, ինչ ծառայում եմ բանակում» , – սա իրական կլիներ, եթե բախտս բերեր ու ունենայի լավ տեսողություն: Բախտս չի բերել, աչքերս լավ չեն տեսնում: Բանակում չեմ ծառայում:
Թե՞ բախտս բերել է, թքած, որ մի քանի բան էլ պակաս եմ տեսնում: Չէ՞ որ ես կարող էի լինել 191-րդը, չգիտեմ որերորդ «ինքնասպանվածը»:

Մի անգամ դպրոցում ընկերներիցս մեկն ասաց` ես բանակում չեմ ծառայի: «Իսկ ո՞վ է պաշտպանելու մորդ ու քույրերիդ» ,- հարցրեց ուսուցիչներից մեկը: Այդ հարցը մեխվել էր ուղեղիս մեջ: Այդ օրվանից սպասում էի, որ կգա այդ օրը, ու ես էլ կգնայի մորս ու քույրերիս պաշտպանելու: Ու երբ իմացա, որ այդ օրը չի գալու ինձ համար մի տեսակ հպարտության «անկում» ունեցա, մի տեսակ ինձ մեղավոր էի զգում մորս, ընտանիքիս ու այն ընկերներիս մոտ, ովքեր գնում էին ծառայելու: Միգուցե այդ օրվան սպասել էին նաև այն տղաները, ովքեր մեռան, բայց ոչ իրենց մոր կյանքն ու հայրենիքը պաշտպանելու համար: Իսկ եթե գար այդ օրը ինձ համար, միգուցե մայրս էլ դառնար այն սևազգեստ կանանցից մեկը, ովքեր ամեն հինգշաբթի հավաքվում են Կառավարության շենքի մոտ` մեր կառավարիչներից պահանջելով մի քիչ արդարություն բանակում ոչ մարտական պայմաններում սպանված իրենց զավակների գործերի քննության մեջ:
Read the rest of this entry »

Lost in Istanbul

My first time in Turkey changed my perception of happenings in Turkey totally. Even though it might be not quite objective to try to comprehend Turkey based only on impressions from Istanbul and Ankara, I was amazed to find it so liberal and European-like! Another thing – I am truly astonished to find so many similarities between our cultures and my “native” dialect. Turkish people – just as Armenians – appeared to be exceptionally friendly, incredibly entrepreneurial, but at the same time somehow reserved, distrustful, and sad. Maybe it’s only my own subjective perception, but despite all the jolly looking crowds walking along the Istiklal and the recent economic achievements of the country, Turkey seems to be full of sadness and fear. I used to think that we – Armenians – have been and still are the victims of Turkish government and nationalistic policies. Now I believe that Turkish people too are among the victims of their own government!

Then I discovered Hrant Dink! Quite differently than I knew him from the other side of the border! I used to think of him as an incredibly smart and brave Armenian-Turkish journalist, who fought for truth till the end. But in Turkey I came to know him as someone who shaped a new era  – an era of culture of truth! Pro-government officials and opposition, NGOs and just ordinary people – everyone we met in Turkey divided time in two: before Hrant Dink and after Hrant Dink!

I was lost in Istanbul. The city that I wholeheartedly love – the majestic multicultural architectural heritage, colorful streets, its warm and friendly people… the city that I hate for all the crimes it hosted… for all the violence it silently witnessed. I am lost.
Read the rest of this entry »

I fondly remember Independence Days of past.  The July 4th variety, that is.

I fondly remember Independence Days of past.  The July 4th variety, that is.

As I was growing up, July 4 in the U.S. was always a day of fireworks, barbecues and family gatherings.  But the highlight of the day was the parade down main street. Every town and city would have one, and each would be festive.  There would be firetrucks and high school marching bands.  Kids with balloons, eating hot dogs and sharing cotton candy.  Veterans and their grandchildren with small American flags. Pretty girls waving from classic convertibles.  It was a celebration.  It was solemn.  It was fun.

Today, on September 21, I have watched my tenth Independence Day parade in Armenia.  And once again, no firetrucks, no marching bands, no kids and no flags. The event was comprised solely of the Armed Forces of Armenia – marching, saluting, standing in formation, and responding to commands by the president and defense minister of the republic.  We had some nice military hardware on display too.  And no pretty girls, just grumpy post-Soviet middle-aged men.  It was more reminiscent of North Korea than North Carolina.

I guess you could still call this a celebration.  I don’t think it was solemn, rather it felt staid.  But it was most definitely not fun.


Ձուլվել երազին, որ կառուցում էինք, երբ դեռ չէինք ծնվել

Մենք հանդիպել ենք շատ վաղուց, երբ դեռ չէինք ծնվել /”Տարեկանի արտում”-ի պես` իմաստուն ու հոգնած հոգիների աշխարհում/: Ու երեւի թե երկար զրուցել էինք, բայց դա իսկապես շատ էր վաղուց … հետո ես լույս աշխարհ եկա: ԼՈՒՅՍ աշխարհ` առանց լույսի, առանց հոսանք` տաք ու բարի: Իրականում ոչինչ էլ չեմ հիշում` ոչ մութը, ոչ ցուրտը, ոչ սեւն ու սպիտակը… հիշում եմ մենակ անափ սպասումը, լույսի-ջրի-լուրի, կռվի-վերքի սպասումը, երգով սպասումը…  մեծերը տխուր էին` իրենց սպասումն էլ էր մեծ, իսկ ես ամեն գիշեր սպասում էի մոմի լույսին, որ առաստաղից կախված ջահի դողացող ստվերը մեծ սարդ հիշեցներ ու վախից կուչ գայի հայրիկի թեւի տակ:

Ու վստահ էի, որ հենց դրա համար էր առաստաղից կախված այդ հսկա իրը` ոչ թե որ լույս տար, այլ որ մոմի լույսով դողդղացող սարդ պատկերեր ինձ համար: Ու չգիտես ինչու` միշտ ձմեռ եմ հիշում, վառարան, կրակ, սիրված գրքերի, իմ մանկական նկարների մոխրացող էջեր, մի շունչ տաքություն ու ծնողներիս խենթ հնարքներից, քույրերիս ստեղծած թղթե խաղերից բխող հիացմունք ու անվերջ սպասում…Քիչ ավելի ուշ ծնվեց նաեւ նա, ում հետ զրուցել էի շատ ու շա~տ երկար, երբ դեռ այստեղ չէինք… հստակ չեմ հիշում` ինչ էինք մտմտում, բայց գիտեմ հաստատ` երգում էինք ու երազում, թե ինչ պայծառ ենք այստեղ ապրելու` միասին, զվարթ,ամենախելառ ընկեների պես:

Read the rest of this entry »

Սա գի՞ն է, թե՞ կեղեքում

Հայաստանի մայրաքաղաք Երևանից Սփյուռքի «մայրաքաղաք» Բեյրութ օդային տարածությունը ազգային փոխադրող «Արմավիայի» օդանավերը հաղթահարում են մեկուկես ժամում: «Արմավիայի» թռիչքացուցակում Բեյրութը ամենակարճ թռիչքներից է, սակայն այս օրերին՝ նաև ամենաթանկերից:

Այսօր եթե որևէ մեկը պատրաստվում է ճանապարհորդել դեպի Լիբանան, ապա պետք է Երևան-Բեյրութ-Երևան հետադարձ թռիչքի համար վճարի 266 հազար դրամ (720 ԱՄՆ դոլար) «էկոնոմ» կարգի համար և հույս ունենալ, որ «սպասողների» ցուցակում տեղ կբացվի: Հասկանալի է, որ «բիզնես» կարգը շատ ավելի թանկ է: Որպեսզի հասկանալի լինի, թե 266 հազար դրամն ինչ գին է, պետք է համեմատել այլ ուղղությունների հետ: Այսպես, Երևան-Մոսկվա-Նյու Յորք-Մոսկվա-Երևան թռիչքը, որը տևում է 25 ժամ, երբեմն կարելի է գնել մոտավորապես 266 հազար դրամով:

Օդանավի տոմսեր վաճառող մայրաքաղաքի մի քանի կետերում շրջայցից պարզվում է, որ ողջ ամառվա ընթացքում գրեթե անհնար է Բեյրութ թռչել (հետադարձով) գոնե 200 հազար դրամով (540 ԱՄՆ դոլար), որը համարվում է տվյալ ուղղության մեկնարկային գինը: Նկատենք, որ անգամ 200 հազար դրամն է չափից բարձր գին, եթե հաշվի ենք առնում, որ ժամանակին Երևան-Բեյրութ-Երևան տոմսն արժեցել է մինչև 140 հազար դրամ (380 ԱՄՆ դոլար):
Read the rest of this entry »

A Tale of Two Turkeys

Each time I meet with a group of Turkish journalists (and that happens about three times a year thanks to the Hrant Dink Foundation usually) I am amazed at the things which amaze them.

I talk about Kemal Ataturk, about history and politics, about security, about genocide recognition, about history, about the ability of a government to reject one’s own alphabet but not a crime of indescribable scale, about neighbors living with open borders regardless of how open borders affect economics and other realities. I talk about all these major, universal, overarching, historic and political issues. What do they ask? They ask about my grandmother.

Each time I’m amazed and each time I forget. It’s not because I have a lousy memory. I do, more and more…. But that’s not the problem. The reason I forget is that I try very hard, very very hard, to de-personalize the discussion. I try very hard not to focus on lost childhoods, lost parents, not normal (not abnormal, just plain NOT normal) childhoods and adolescences, about indescribably cruel and tortuous parent-child relationships and their affect on succeeding generations. I try to talk only about the inescapable complexities of unresolved political and historical events. I try to describe the inescapable siege mentality that is the outcome of closed borders in the 21st century. I try to explain that we – the rational, caring, thoughtful, honest, pragmatic, humanist, philosophical, just-minded – are ready to move forward believing that time will bring justice, but will not be coerced by someone in Ankara imposing a politically-expedient acknowledgement of so-called objective history, as if what international scholars have studied these decades is not objective or scholarly.
Read the rest of this entry »

«Մեծացող» ազգի մեծացող հիասթափությունը

Ազգային վիճակագրական ծառայությունը ամեն տարվա սկզբին հրապարակում է «Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական վիճակը» վերնագրված տեղեկագիրը: Եթե ուզում եք շարունակել գոնե այնքան երջանիկ լինել, ինչքան ներկայում եք, մի՛ կարդացեք այն: Ու դադարե՛ք կարդալ տողերս: Ինչո՞ւ.

Համաձայն վերոնշյալ հրապարակման, 2010-ին Հայաստանի բնակչությունը կազմել է 3.26 մլն. մարդ՝ նախորդ տարվա համեմատ աճելով 13 հազար մարդով: Նույն տարում ծնվածների և մահացածների տարբերությունը եղել է 17 հազար մարդ: Մինչդեռ համաձայն Հայաստանի միգրացիոն գործակալության, 2010-ի ընթացքում Հայաստանից մեկնողների թիվը գերազանցել է ժամանողների թիվը 30 հազարով:

Ակնհայտ է, որ բնակչության թվի հաշվարկներում Ազգային վիճակագրական ծառայությունը միգրացիոն մնացորդի մասով ամենևին էլ ա՛յս թիվը չի օգտագործում: Հակառակ դեպքում,  հրապարակված 13 հազար աճի փոխարեն կունենայինք նվազում նույն 13 հազարով: Պատճառը հաշվարկներում ոստիկանության տրամադրած մոտ -4,000 թվի օգտագործումն է 2010-ի դեպքում, որը ստացվում է ձև թիվ 19 և 20 հաշվառման կտրոնների հիման վրա: Փաստորեն, միգրացիոն մնացորդի մեջ հաշվարկվում են միայն այն մարդիկ, ովքեր ներառվում կամ դուրս են գալիս հաշվառումից:

Read the rest of this entry »

Մի գիշեր Գ. Լուսավորիչ հիվանդանոցում

Գիշերը կինս վատ զգաց: Բավական ուժեղ ցավեր էին ու մտածեցինք, որ կույր աղիքն է (միանգամից ասեմ`վերջում պարզվեց`ուղղակի մրսել էինք), դրա համար գտա հիվանդանոցի համարը, զանգեցի, հայտնեցի, որ գալիս ենք (երևի կարելի էր միանգամից գնալ, բայց սա իմ առաջին նմանատիպ փորձն էր):

Առավոտյան ժամը վեցն էր: Մոտեցա ընդունարան, որպեսզի հայտնեմ, որ եկել ենք: Ընդունարանի պատասխանատու կինը ծխելով վերցրեց հեռախոսը ու սկսեց խոսել երևի բժիշկի հետ: «Լսի’, չկարողացա ցանկությունդ կատարել: Էն, որ ասեցի զանգել ասել են կարող ա գան, փաստորեն իսկականից եկան»: Եթե պայմանները չլինեին դրամատիկ, ես մի երեք-չորս րոպե կանցկացնեի կենտրոնացած ծիծաղելով, բայց…չափազանց շփոթված էի, որ այդ պահին ծաղրեմ այդ կնոջը:

Մեզ տարան ուլտրաձայնային հետազոտման` սոնոգրաֆիայի, ու մի 20 րոպե սկան էին անում` տեսնելու, թե ինչումն է խնդիրը: Քնաթաթախ բժիշկը մոտ 20 հարց տվեց ախտանիշների մասին: Զգացվում էր, որ ոչ մի խնդիր չի գտնում ու դրանից զայրանում է: Ընթացքում մի բժիշկ էլ եկավ` էլի քնաթաթախ: Տվեց նույն 20 հարցերը` նույն հերթականությամբ ու տոնայնությամբ:
Read the rest of this entry »

Civilitas Around the Web
Subscribe
Email Marketing by iContact
Latest Tweets
civilitasinfo

  • Tolosa gave a mixed overview of the problems and prospects facing the Armenian economy. http://t.co/C8TOl1jvad - posted on 07/06/2013 10:30:18

  • http://t.co/RjsfdQyzfZ - posted on 06/06/2013 15:33:22

  • Photos from the U.S. based Rockefeller archives related to Armenian history have been exhibited for the first... http://t.co/GSeWYYVFN6 - posted on 01/06/2013 22:39:02

  • Over 80% of children in Armenian orphanages have at least one parent. Civilnet talks with Henriette Ahrens, UNICEF... http://t.co/86mzc18evH - posted on 01/06/2013 20:39:31

  • Ստամբուլի Քուրթուլուշ թաղամասում գործում է «Նոստալջի կուլտուր» անունը կրող գրախանութ, որտեղ կարելի է գտնել... http://t.co/jPOK16h0Ts - posted on 29/05/2013 19:38:03

Improve Your Life, Go The myEASY Way™

Switch to our mobile site

WP SlimStat