Մեր նախորդ հարցումն էր` ինչպես եք գնահատում հայ-թուրքական արձանագրությունները:

Հարցման մասնակիցների 70 տոկոսը բացասաբար է վերաբերվում արձանագրություններին, 26 տոկոսը դրական, իսկ 2 տոկոսն այս մասին ձևավորված տեսակետ չունի: Բազմիցս ասվել է, որ մեր հարցումները սոցիոլոգիական ճշտության հավակնություն չունեն, այնուամենայնիվ այս հարցումը, մեր համոզմամբ, արտահայտում է թե՛ մեր մտահոգությունները, կապված արձանագրություններում տեղ գտած հայկական կողմի համար անընդունելի նախապայմանների հետ, թե՛ հասարակության ընդհանուր տրամադրությունները:

Հայաստանում սոցիոլոգիական հարցումներն ընդհանուր առմամբ մեծ վերապահումներով են ընդունվում, սակայն Երևանում անցկացված վերջին հարցումը, որի արդյունքերով երևանցիների մեծամասնությունը` 52 տոկոսը, դեմ է արտահայտվել նախաստորագրված արձանագրություններին, ընդհանուր առմամաբ համահունչ է թե՛ մեր փոքր հարցման, թե՛ նաև այլ կայքերում համանման հարցումների արդյունքներին, ինչն ապացուցում է, որ հայ հասարակության մեծ մասը տեսնում է այս արձանագրություններում այն բոլոր վտանգները, որ նաև բազմիցս մատնանշվել են մեր կողմից:

Արձանագրությունների հանդեպ բացասական վերաբերմունքը երբեմն մեկնաբանվում է որպես հայ-թուրքական մերձեցման հանդեպ բացասական վերաբերմունք: Սակայն կարելի է միանշանակ կողմ լինել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավմանը և սահմանի բացմանը, բայց հակադրվել այն նախապայմաններին, որոնց մի մասն առկա է արձանագրություններում, մյուս մասը` Ղարաբաղի խնդրի կարգավորումը, ամեն առիթով բարձրաձայնվում է Թուրքիայի իշխանությունների կողմից: Կողմ լինելով հարևան երկրի հետ հարաբերությունների կարգավորմանը` մենք վստահ ենք, որ վտանգավոր նախապայմաններով լի այս գործընթացը և արձանագրությունների ստորագրումը ոչ միայն չեն կարող հանգեցնել հայ-թուրքական հարաբերությունների լիարժեք ու երկարատև կարգավորմանը, այլև լուրջ վտանգեր են պարունակում Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի համար:

Ամփոփելով, ինչպես Թուրքիայի նախագահ Աբդուլլա Գյուլն էր արձագանքել ֆրանսիացի մի թղթակցի հարցին, թե արդյոք Հայոց Ցեղասպանության ճշմարտացիության և փաստերի մասին հարցերն արդեն բոլորին հայտնի չեն, «Իհարկե՝ ոչ» պատասխանով, մենք և մեր ընթերցողներն էլ գնտում ենք, որ ճիշտ պատասխանը այս արձանագրություններին, նրանց այսօրվա ձևակերպումներով, նույնն է՝ «Իհարկե՝ ոչ»: