Վրաստանի ղեկավարությունը հրապարակավ իր ափսոսանքն է հայտնել, որ Հայաստանը Ռուսաստանի և 11 այլ պետությունների հետ դեմ է քվեարկել ՄԱԿ-ի Գլխավոր վեհաժողովում «Աբխազիայից և Հարավային Օսիայից  հարկադիր տեղահանվածների ու փախստականների վիճակի  մասին» բանաձևին:

Փոխարտգործնախարար Նինո Կալանդաձեն օրերս մամուլի ասուլիսում ափսոսանք է հայտնել, որ «Հայաստանը չի կիսում Թբիլիսիի պաշտոնական դիրքորոշումը»: «Մենք պարզաբանել էինք, որ բանաձևը բացառապես մարդասիրական բնույթ ունի և չի հետապնդում որևէ քաղաքական նպատակ»,- ասել է Կալանդաձեն, հավելելով, որ Հայաստանը դեմ է քվեարկել Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի պատճառով:

Անկասկած, Վրաստանը ՄԱԿ-ում նման բանաձևերով հետապնդում է առաջին հերթին քաղաքական նպատակներ, որքան էլ վրացի դիվանագետները խոսեն դրանց «մարդասիրական բնույթի» մասին:

«Մենք շարունակելու ենք մեր ջանքերը՝ համոզելու մեր բարեկամներին, որ մեր դիրքորոշումը ճիշտ է»,- ասել է Կալանդաձեն:
Հիշեցնենք, որ Թբիլիսին 2008-ից ի վեր նման ոչ պարտավորեցնող բանաձևեր է ներկայացնում ՄԱԿ-ի Գլխավոր վեհաժողովի քվեարկությանը, և Հայաստանը միշտ «դեմ» է քվեարկում: Սակայն այս տարվա քվեարկությունը ուշագրավ էր նրանով, որ այն օրը՝ հուլիսի 29-ին, երբ Նյու Յորքում պիտի տեղի ունենար քվեարկությունը, Հայաստանի թիվ մեկ դիվանագետը՝ արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանը  Թբիլիսիում էր: Վրաստանի արտգործնախարարությունը գրավոր նամակով խնդրել էր Հայաստանին, որպեսզի այս տարի Երևանը աջակցի, սակայն հայկական կողմը նախորդ տարիների նման «դեմ» քվեարկեց:

Պարզ տրամաբանությունն ու դիվանագիտական տակտը հուշում են, որ ցանկալի չէ այցով նույն օրը գտնվել մի երկրում, որը բանաձևի նախագիծ է ներկայացնում ՄԱԿ և ավելին՝ ակնկալում քո օժանդակությունը կամ չեզոքությունը: Այս իմաստով, նախարար Նալբանդյանի՝ Վրաստան այցի ընտրված ժամանակացույցը լավագույնը  չէր:

Բայց կարևորագույն հարցը, անշուշտ, Հայաստանի կատարած ընտրությունն է: Մի կողմից, անկասկած, Հայաստանը պարտավորվածություն չունի հօգուտ Վրաստանի քվեարկել, քանի որ վերջինս գրեթե առանց բացառության միանում է Ադրբեջանին և ղարաբաղյան և կամ «ձգձգվող հակամարտությունների» հարցով ընդունվող բանաձևերում քվեարկում է ընդդեմ Հայաստանի և հետևաբար՝ Լեռնային Ղարաբաղի: Մյուս կողմից, Հայաստանի համար դժվար է անկախ որոշում ընդունել, երբ ընդդեմ Վրաստանի քվեարկողների խումբը գլխավորում է Ռուսաստանը: 

Հայաստանի շահը, սակայն, առաջանահերթն է, և թերևս արդարացված կլինի, եթե այսուհետ Երևանը «ձեռնպահ» քվեարկի, երբ ընտրությունը կարևոր հարևան Վրաստանի և դաշնակից Ռուսաստանի միջև է:

Եթե Հայաստանը «ձեռնպահ» քվեարկի, ապա նույնպիսի դիրքորոշում կարող է ակնկալել Վրաստանից, երբ Ադրբեջանը ՄԱԿ-ում և միջազգային այլ կառույցներում բանաձևեր է ներկայացնում ընդդեմ Հայաստանի: Բացի այդ, «Աբխազիայից և Հարավային Օսիայից  հարկադիր տեղահանվածների ու փախստականների վիճակի  մասին» բանաձևի քվեարկության ամենից մեծ խումբն այն երկրներն են, որոնք «ձեռնպահ» են քվեարկում: Այսպես, հուլիսի 29-ին Վրաստանի «դեմ» քվեարկել է 13 երկիր, «կողմ»՝ 57-ը, «ձեռնպահ»՝ 74 պետություն:

Բայց կա նաև մի երրորդ պատճառ, որը Հայաստանի «ձեռնպահ» քվեարկելը դարձնում է ցանկալի: Վրաստանի դեմ քվեարկող երկրները հիմնականում ավտորիտար կամ տոտալիտար վարչակարգեր ունեն, և Հայաստանին պատիվ չի բերում լինել նրանց շարքում՝ Կուբա, ԿԺԴՀ, Լաոս, Մյանմար, Նիկարագուա, Ռուսաստան, Սերբիա, Շրի Լանկա, Սուդան, Սիրիա, Վենեսուելա, Վիետնամ:

Եվ վերջապես, Հայաստանը ՄԱԿ-ում քվեարկելու մեկ այլ ընտրություն ունի, եթե իրոք ցանկանում է չնեղացնել հարևան Վրաստանին ու դաշնակից Ռուսաստանին: Կարելի է ուղղակի այդ օրը քվեարկությանը ներկա չգտնվել: Այս տարվա քվեարկությանը ներկա չեն գտնվել մասնավորապես Ուկրաինան և Իրանը, իսկ Վրաստանի ռազմավարական դաշնակիցներից Թուրքիան ձեռնպահ է քվեարկել: